Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında derin bir iz vardı. Savaşta kafasına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta ağır izler asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca kurumunda bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günlerde avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için sınıfın yanına koyuyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocuğun farklı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” söylemekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.
Okul danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yönetimi, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.
Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman kalktı, “Öğretmen!” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.
Dışarısı soğukken ben çift. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe dek uzamış giydi. Annem ve nine kapalıydı. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.
Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak yatak gece altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odadan terk etmek istedi. Durumu çok uzatmadık.
Konsensusla ailenin da destekleriyle oğlunun birkaç danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana verildi.
Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya. Bir şey olmadı lakin canı yandı, samimi uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla elinden tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken bana unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt getirip önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl başka başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk gözden kaçırdım.
Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden gizlemedi. Rahman sonraki zamanlarda çeşitli Kriminal olaylara karışarak polis kayda kayda alınmış. Ailesinden kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti kurultayında PM listesi belli oldu, 160 üye ile yeni dönem başlıyor
GündemPortekiz’de barınma sorunu ve gençlerin talepleri: hükümetin politikalarıyla çatışma artıyor
Gündem